Ik ben vermoeid, denk ik, te vermoeid om hier nog overheen te gaan. En toch bijt ik me vast. Anna haalt toch net dat halve procent extra in me naar boven, door wat we in Rio hebben meegemaakt met elkaar en omdat ze gewoon mijn sterkste concurrent is.

Op ongeveer 300 meter van de finish moeten de ploegleiders-wagens van het parcours af. Ploegleider Martin feliciteert me in mijn oortje al met mijn tweede plek. Goed gedaan, zegt hij. Mooi gestreden, knap gekoerst. Terwijl hij dat zegt, zie ik dat Anna in de laatste 200 meter een beetje begint stil te vallen. De weg loopt hier net een beetje vals plat omhoog. Ik ga op mijn pedalen staan en kom met elke slag dichterbij. Ze is aan het leeglopen en ik vind ergens in mijn kleine teen nog wat extra’s. In de laatste 20 meter kom ik haar voorbij en win ik La Course voor de tweede keer op rij. Op de finish voel ik eigenlijk alleen maar een soort ongeloof, omdat ik iets doe wat eigenlijk niet kan, of waarvan ik een paar seconden geleden nog dacht dat het niet zou lukken. Hert is een soort rush van adrenaline, maar dan tien keer sterker dan bij een wedstrijd die je met overmacht wint.